Soafelbääk Soafelbääk,
wie ich dich van vrööger gekannjt, du
häs dich veränjert un ouch het Lanjd. Du
hauwst vöhl Tied un kuesch diene Wääg dich sööke, duer
Weeje, duer Büsch, duer Bänje un Brööke. Krump
wie eene Rängewurm deeng se dich wenje, se
leete dich loope, keene deeng dich benje. Wir
spielde vöhl aan diene Ranjd, besunjichs
wennste leeps duer Sanjd. In
der Suamer, wenn het wärm, dänn baade wer Kenjer, doa,
wue ouch soape de Köh un de Renjer. Üever
dich her te spränge versöökde wer mit Stange, ouch
höbbe wer all döcker Vöschkes gevange. Un
wenn in der Herfs vöhl Ränge koum, dänn
leepste in de Weeje un tösche de Boum. Doa
blievste döcks stoan bess less van het Joahr, un
wer hauwe Spass wenn et Water befroar. All
weejer waas die Soafelbääk Spielpley üever Nach, dänn
Schlittschuhn loope un schleejere waas angesach. Un
tösche dät vruhe Kenjergeplapper, huert
man op et Ies het Klumpegeklapper. Vandaag
is een Bröök koum noch te venje, du
löps gerad wie `ne Strich, bruuks dich neejt mie te wenje. Et
Water löpt weg sue flott her mer geejt, un
ouch nix mie tösche Boum un in Weeje steejt. Bekieke
op vandaag deejt dich koum noch eene, een
Schanj vüer dät Bääkske souw man meene. Höngen,
Juni 2003
Gerd Passen